Boeken Oog om oog, tand om tand

Mijn naam is Patricia Louisa Rutten,
38 jaar op het moment dat dit boek
in druk ging (2024) en ik vertel je hieronder
graag meer over de persoon achter dit verhaal
en mijn “boekavontuur”.

Bijna 17 jaar geleden las ik het volgende citaat van een deskundige in een tijdschrift. Ik scheurde het uit en vandaag hangt het nog steeds op mijn koelkast: “Langere tijd in een andere omgeving wonen, verruimt je blik en je horizon. Het vormt je als persoon op een unieke manier.”
Ik kan dit beamen, omdat ik zelf 10 jaar in het buitenland heb gewoond. De levenservaringen, de culturen, de mensen en de plekken die ik tegenkwam, hebben een grote invloed gehad op mijn karakter. Hierdoor ben ik anders gaan denken over de tijd die mij gegund wordt tijdens dit leven.

En zo is dit boek ook ontstaan. Negen jaar geleden begon er spontaan een verhaal in mij op te borrelen. Daarna ging het leven gewoon verder en is het initiële manuscript blijven liggen. Totdat de toenemende onverschilligheid in onze maatschappij mij ertoe aanzette om dit weer van onder het stof te halen in de zomer van 2023. Ik besloot mijn verhaal in de wereld te zetten door mijn boek uit te geven in eigen beheer.

Radicalisering en extremen zijn alomtegenwoordig en zo ook in mijn verhaal. Maar de rode draad doorheen het boek is reflectie. In de ene verhaallijn staat dit op de voorgrond, terwijl er in de andere verhaallijn veel verondersteld wordt, wat leidt tot misvattingen en foute beslissingen.

Bedankt voor jouw interesse in mijn boek en ik wens je alvast veel leesplezier!

4 februari 2025

Louise is een personage dat op mezelf gebaseerd is: een denker, enorm empathisch en eigenlijk te gevoelig voor deze wereld.

Zestien jaar geleden (meteen het begin van mijn “citaatverslaving”) scheurde ik een citaat van een deskundige uit een tijdschrift dat nu nog steeds op mijn koelkast hangt: “Langere tijd in een andere omgeving wonen, verruimt je blik en je horizon. Het vormt je als persoon op een unieke manier.”
Ik had het geluk om 10 jaar in het buitenland te wonen en werken. Mijn ervaringen in Frankrijk en Malta heb ik verwerkt in de trektocht die Louise onderneemt. De plaatsen, de beschrijvingen en de mensen zijn dus levensecht. Ook wat ze meemaakt met de dieren, heb ik zelf meegemaakt. Deze onverschilligheid is dus geen fictie, maar helaas de realiteit op sommige plaatsen.

De citaten die verweven zijn in deze verhaallijn, heb ik zelf verzameld over de jaren heen. Of zoals ik het in mijn boek schrijf: Ondertussen was ze zo’n “citaatjunkie” geworden dat er haar vaak eentje te binnen schoot als ze in een bepaalde situatie belandde.

Jess is niet gebaseerd op iemand die ik persoonlijk ken, maar ze is wel alles wat Louise zou willen zijn: vastberaden, principieel, nuchter en een toegewijde dierenarts. Net zoals Jess, zou ik ook graag een verschil maken op grote schaal, zij het niet volgens het principe ‘oog om oog, tand om tand’ 😉

Hoewel het verhaal van Harry en Tom volledig het product is van mijn verbeelding, is het toch nauw verbonden met mijn persoon. Hierin verwerk ik mijn ongeloof over hoe (slecht) we elkaar soms behandelen. In de entourage van Harry wordt veel verondersteld, wat leidt tot misvattingen en foute beslissingen. Hierbij neem ik Don Miguel Ruiz’ wijsheden al jaren ter harte: “Neem niets persoonlijk en maak geen veronderstellingen.”

Kortom, als antwoord op deze vraag: het is zeer moeilijk om een rechte lijn te trekken waar het verhaal stopt en waar ikzelf begin. Vandaar de pijlen heen en terug 😁

“There is so much grey to every story – nothing is so black and white.”
–Lisa Ling

11 februari 2025

Voor wie de cover zag, zal het niet verbazen dat er een notitieboekje aan te pas is gekomen 😁 Een boekje dat ik kreeg toen ik begon bij een gokbedrijf in San Giljan, Malta. Tijdens mijn tweede jaar in dit land begon het te kriebelen om een boek te schrijven. A lifelong dream.

Initieel wilde ik er een historische roman van maken en veel plaatsen betrekken (Jeruzalem, Afrika, India, Irak, Iran, Rusland,…) Ik schreef een paar hoofdstukken in het Engels, maar schakelde toch over op mijn moedertaal. Ik begon opnieuw en besloot bij mijn leest te blijven. Ik noteerde plaatsen, ontmoetingen met mens en dier en ervaringen van mijn 7 jaar in Frankrijk en het voorbije jaar in Malta. Mijn notitieboekje altijd bij de hand, want de ideeën kwamen spontaan tot mij, meestal ’s nachts. Dan kribbelde ik iets neer met het lichtje van mijn gsm en werkte ik dit de volgende dag uit tot een hoofdstuk. Zo stond het initiële manuscript in één maand op papier met Lorraine en Hardy als hoofdpersonages.

Overtuigd van mijn verhaal, benaderde ik enkele uitgevers. Sommigen wezen af, de meesten antwoordden niet eens. Ook kreeg ik een zeer negatieve reactie van destijds de belangrijkste persoon in mijn leven. Zo bleef mijn passieproject in de kast. De breuklijn…

Door de toenemende onverschilligheid in onze maatschappij haalde ik het in de zomer van 2023 weer van onder het stof. Toen al 6 jaar oud en toch was mijn boodschap actueler dan ooit. Na 2 jaar in Malta ging ik in Ierland aan de slag als freelance vertaler en copywriter, wat mijn schrijfcapaciteiten verbeterd heeft. Ik was zeer kritisch voor mijn eerste werk, Lorraine werd Louise (naar mijn eigen 2e voornaam), Hardy werd Harry en ik heb veel herschreven, vooral in het verhaal van Louise.

Deze keer koos ik zeer bewust voor eigen beheer omdat ik niets door anderen beslist wilde zien en omdat een uitgeverij, naar mijn aanvoelen, eigenlijk tegen mijn eigen verhaal ingaat.

“So, impossible as it may seem
You’ve got to fight for every dream
‘Cause who’s to know which one you let go
Would have made you complete…”
–Westlife, Flying without wings

16 februari 2025

Zoals ik in deel II aangaf, heb ik enkele uitgeverijen benaderd, maar koos ik in de tweede adem van mijn passieproject bewust voor eigen beheer. Een keuze die ik toch wat onderschat heb, moet ik grif toegeven. In mijn verhaal stelt Louise zich enorm veel vragen bij onze vastgeroeste maatschappij, vragen die ik mij ook stel, vragen die nog luider klinken door mijn boek zelf uit te geven.

‘Kapitalisme, Lou. Alles draait altijd om geld.’
Zo staat het op pagina 142 te lezen en ook in mijn, nog prille, boekavontuur heb ik helaas al moeten vaststellen dat ook hier geld koning is. Het is de ene gesloten deur na de andere: een uitgeverij, een onafhankelijke boekhandel en zelfs een bibliotheek. Ze bewaken hun fondsen als een draak op een berg goud. Waarom kijkt niemand verder dan wat het financieel oplevert?

Hoewel ik al op veel deuren heb geklopt en de meeste gesloten bleven, kom ik gelukkig ook deuren tegen die al op een kier staan en een sprankeltje licht werpen. Zo zal ik aanwezig zijn op de boekenbeurs BeLEEF BOEKen in Putte op vrijdag 28 februari. Allen daarheen, zou ik zeggen! 😁

Maar het zijn de reacties die ik van lezers krijg die voor mij een streep “pure gold” vormen tegen de donkere achtergrond. Zo kreeg ik gisteren hartverwarmende woorden te lezen van Ann nadat ze mij een chatbericht stuurde over mijn post van de opzettelijk gedode reeën. Dit is waarvoor ik het doe, niet voor het geld dat ook in de boekenwereld zo gegeerd is, maar om “die naakte waarheid over te brengen”, precies zoals Ann het beschreef in haar bericht.

Dus ook al is de stroming sterker dan verwacht, ik blijf er tegen inzwemmen en door reacties zoals die van Ann heb ik weer wat extra moed gekregen voor een nieuwe slag in mijn crawl.

Mijn ervaringen in dit avontuur zijn dan ook de perfecte weerspiegeling van hoe ik in het leven probeer te staan: hoe donker het ook is, hoe negatief de situatie ook mag zijn, er is altijd een lichtpuntje te vinden, altijd iets positiefs om dankbaar voor te zijn.

10 maart 2025

Ken je dat gevoel? Dat bepaalde mensen niet toevallig op je pad komen?

Voor het coverontwerp contacteerde ik een aantal graphic designers, ook An met Pixiemindart als haar eigen merk. De persoon die mij naar haar doorverwees, was al een eerste indicatie dat dit wel eens een bijzondere ontmoeting kon zijn. En het antwoord van An bevestigde dit vermoeden. Terwijl de andere designers heel zakelijk antwoordden met een prijsindicatie, stuurde An mij een heeeeel lang antwoord met allerlei vragen over mijn verhaal en project. Ze wakkerde meteen iets aan, zowel de (ondergesneeuwde) trots op hetgeen ik al gepresteerd had als de gedrevenheid voor de volgende fase.

In 2018 had ik met de eerste versie van mijn manuscript een duidelijk beeld in mijn hoofd hoe ik de cover wilde. Het is een beeld dat in het verhaal voorkomt en met die obscuriteit wilde ik meteen de toon zetten. Ik maakte destijds een potloodtekening en probeerde met lichtinval obscuriteit te creëren. Deze tekening heeft uiteindelijk als blauwdruk gediend voor An haar ontwerpproces. Ik vond het werkelijk ongelofelijk hoe ze hiermee aan de slag ging. En met elke fase groeide mijn enthousiasme voor mijn eigen boekavontuur.

Toen het eindresultaat er was, na ongeveer 4 maanden, kon ik het niet geloven. An was erin geslaagd een beeld uit mijn verbeelding zo nauwkeurig over te nemen zodat ik dit aan de wereld kon tonen. Maar ze deed nog veel meer dan dat! Ze creëerde ook het logo voor mijn sociale media en de figuur in het begin van mijn boek waarmee ik het opdraag. In onze samenwerking had ik echt het gevoel dat we elkaar al een eeuwigheid kenden, waardoor er vaak weinig woorden nodig waren.

Soms verandert één mailtje alles …

April 2024. In een rustig Kempisch dorpje, thuis achter mijn bureau, terwijl de avond langzaam zijn intrede deed. Nietsvermoedend scrolde ik door mijn mailbox, mijn blik glijdend over de laatste nieuwe berichten. Nog geen vijf seconden later sloeg mijn hart een slag over. Mijn ogen bleven hangen op een paar woorden: “… eerste boek in eigen beheer … mijn omslag ontwerpen … Patricia.”

Je kunt je vast voorstellen wat er op dat moment door me heen ging. Als dochter van een bibliothecaris groeide ik op tussen de boeken. Urenlang dwaalde ik als kind rond in de bib, mijn vingers glijdend over talloze prachtige covers. Gefascineerd door story-telling en de kracht van beeld, droomde ik er als kind al van om zelf een kinderboek uit te brengen en samen te werken met andere schrijvers.

Jawel hoor. Vanbinnen deed ik een vreugdedansje – en ik durf wedden dat mijn vader zaliger vrolijk meedeed. Mijn enthousiasme was zo groot dat ik meteen in mijn pen kroop om kennis te maken met deze nieuwe schrijfster in spe. Ik wilde álles weten. Wat had haar geïnspireerd? Wat dreef haar tot het schrijven van dit boek? Wat was de titel, het genre, het verhaal, de boodschap? Voor wie was het bedoeld? En natuurlijk … waren wij wel een goede match? Want als je samen op queeste gaat, moet de klik er zijn.

Op ‘Blind Dates’
Wat volgde, waren weken van mailen en uitwisselen. Lange berichten en tussentijdse videocalls waarin we onze achtergrond en drijfveren deelden. Hoe meer ik over Patricia en haar boek ontdekte, hoe enthousiaster ik werd. Niet alleen door haar beklijvende, intrigerende verhaalconcept, maar ook door de weg die zij als mens had afgelegd en welk pad ze nog als debuterende schrijfster zou willen bewandelen. Dit was duidelijk een vrouw die iets te vertellen had — en misschien nog belangrijker: een stem kon zijn voor zij die het niet kunnen. En als je dacht dat ík perfectionistisch was… wel, met Patricia had ik mijn gelijke gevonden! Het werd al snel duidelijk dat ze niet alleen met woorden kon toveren, maar ook een feilloos oog had voor detail. Zodra we volledig in de ontwerpfase doken, merkte ik hoe nauwkeurig ze elke beslissing afwoog. Zelfs tot op de laatste pixel. Haar passie voor haar eerste boek spatte ervan af. Elk detail, elk woord, alles werd met zoveel zorg en aandacht vormgegeven. En eerlijk? Ik begrijp het volledig. Ik zag hoe belangrijk dit project voor haar was, welke drempels ze moest overwinnen en hoe ze, ondanks twijfels en alle uitdagingen, toch doorzette.

Ik herkende het maar al te goed. Het hele persoonlijke proces dat je doorloopt, de zoektocht naar alle puzzel-stukken die ervoor zorgen dat jouw verhaal tastbaar wordt—het moment waarop je jouw werk, waar je bijna letterlijk bloed, zweet en tranen in hebt gestoken, de wereld instuurt, blijft hartstochtelijk spannend! Dat raakte me. Want als creatieve mensen weten we hoe kwetsbaar dat proces is, hoe diep het gaat. Daarom wilde ik niet alleen illustreren, maar ook ondersteunen, meeleven en meedenken. We moeten elkaar als makers steunen, want alleen zo brengen we elkaars dromen tot leven.

Niet zomaar een opdracht
Misschien is dat waarom ik nooit echt in termen van ‘klanten’ denk. Voor mij zijn het partners-in-crime—mensen met wie ik samen op pad ga om hun verhaal te vertellen. Ik maak mezelf een deelgenoot van hun proces, hun passie. En precies dát zorgt ervoor dat het eindresultaat niet alleen het ‘product’ is, maar ook het proces dat we samen zijn aangegaan. Het is niet alleen een stukje van hen, maar ook een stukje van mij. Een écht ‘samen’-verhaal. Bij Patricia was dat gevoel er meteen, al verraste ze me in het begin. Ze had zelf al een ruw ontwerp van haar cover bedacht, en eerlijk? Dat idee zag er al sterk uit. Dus toen ze tóch besloot om met mij in zee te gaan, vond ik dat best verbazend grappig. Mijn illustratiestijl is tenslotte eerder cartoony, met poppy en contrastrijke kleuren, terwijl zij net zocht naar realisme en natuurlijke tinten. Op papier leek ik dus niet de meest voor de hand liggende keuze. Maar blijkbaar zag ze tóch een raakvlak, ergens in de duistere of meer obscure sfeer van sommige van mijn werken. Haar vertrouwen in mij gaf me een extra duwtje om uit mijn comfortzone te stappen. En precies daar, op dat onbekende terrein, begon de echte magie voor ons beide.

Alles uit de kast
Ik haalde alles uit de kast. Ik schakelde een fotograaf in om de technische kwaliteit te garanderen die deze cover nodig had en combineerde mijn achtergrond als graphic en creatief designer met mijn illustratieve skills. Ook de expertise die ik intussen had opgebouwd in mijn bijberoep kwam van pas. Alles kwam samen in dit project. Het voelde niet alsof ik ‘gewoon een cover ontwierp’; het voelde alsof we sámen iets creëerden dat de wereld moest zien. En dat is misschien nog wel het mooiste van alles: de kruisbestuiving van onze twee werelden, hoe we elkaar konden inspireren. Hoe haar verhaal, mijn beelden en onze ideeën in elkaar overvloeiden. Het was geen kwestie van ‘een cover afleveren’, maar van samen een universum scheppen waarin haar boek kon schitteren.

Dát is waarom ik van mijn werk hou.
Mensen ontmoeten die met zoveel begeestering hun stem willen laten horen. Die, ondanks onzekerheden en obstakels, toch hun verhaal vertellen. Daar heb ik diep respect voor. Intussen heeft Patricia haar eerste boek in eigen beheer uitgegeven, en ik hoop van harte dat dit het begin is van iets moois voor haar als intelligente en bevlogen schrijfster. Niet alleen voor haar, maar ook voor iedereen die zich door haar verhaal en boodschap laat raken. En wie weet, is dit nog maar het eerste hoofdstuk van vele. Let’s hope … Ik kijk er alvast met jullie naar uit!

Met liefde voor taal en beeld,

An Mangelschots
Illustrator met een missie

25 maart 2025

Als kind was ik betoverd (kleine understatement 😅) door de Disney klassieker Pocahontas. Met haar doordringende blik en haren zo weelderig in de wind, haar wasbeertje en kolibrie altijd aan haar zijde en de connectie met haar omgeving. Een van de liedjes uit deze film beluister ik vandaag nog altijd regelmatig in de Engelse versie: Colors of the wind.

“But I know every rock and tree and creature has a life, has a spirit, has a name.”
Alles heeft een ziel… Misschien heeft dit liedje wel een van de zaadjes geplant dat decennia later geleid heeft tot dit boek. De boodschap sluit alleszins perfect aan met wat Louise en Jess willen verdedigen in mijn verhaal.

Neem even de tijd (voor een nostalgisch momentje), beluister dit fantastische nummer en laat gerust op de sociale media weten wat dit bij jou opriep…

7 april 2025

Harry heeft een bijzonder moeilijk en hard leven, maar toch weigert hij zich over te geven aan de duisternis die zijn hele entourage opslokt. Het liedje dat dan ook perfect past bij deze verhaallijn is Mooi van Marco Borsato. Een nummer dat voor mij heel wat zaken in perspectief plaatst, elke keer weer.

“En leef je voor geluk
of sterf je van verdriet?
En voelt dat als een keuze
of heb jij die keuze niet?”

Vanaf zijn dertiende is Harry op zichzelf aangewezen en ondanks zijn jonge leeftijd maakt hij de bewuste keuze dat dit volstaat. Als hij geen fictief personage was, maar echt zou bestaan, zou hij dit onderschrijven met deze woorden uit dit lied:

“Creëer je je geluk?
Want binnen in jezelf,
is waar het eindigt en begint.”

Mijn boek zet aan tot (zelf)reflectie, maar volgens mij doet dit nummer precies hetzelfde. Laat het binnenkomen… Op de sociale media mag je gerust laten weten wat het bij jou teweegbracht.

21 april 2025

Toen ik in Frankrijk woonde en werkte, ontdekte ik dit korte YouTube-filmpje van Alan Watts. Het heeft echter nog jaren geduurd vooraleer dit zaadje mijn pad in een andere richting stuurde.

Na 2 universitaire diploma’s (criminologie en familiale bemiddeling), 7 jaar in Frankrijk en 2 jaar in Malta, besloot ik mijn tijd alleen nog te spenderen aan wat ik echt graag doe. Ik had toen al 9 jaar (te) veel van mezelf gegeven in ruil voor een CV met mooie functies en competenties. Maar ik wilde niet wakker worden op mijn 50e bijvoorbeeld en beseffen dat ik al die jaren had geleefd in een wereld waarin het leven geen zin heeft gehad voor mij.

Dus toen ik van Malta naar Ierland verhuisde, begon ik als freelance vertaler en copywriter uit liefde voor het geschreven woord.

Toen ik datzelfde jaar, wegens onvoorziene omstandigheden, na bijna 10 jaar weer in België belandde, voegde ik er ondertiteling aan toe en dit doe ik vandaag nog steeds. Ondertussen ging ik ook 3 jaar aan de slag als communicatieverantwoordelijke bij de Stichting Prins Laurent (diergeneeskundige zorgen voor huisdieren van daklozen en minderbedeelden) waarna ik toch weer voltijds terugkeerde naar mijn grote liefde. In dat opzicht behaalde ik vorig jaar mijn 3e diploma (beëdigd vertalen) en bracht ik mijn boek uit.

Vaak moeten anderen mij eraan herinneren dat ik al een indrukwekkend parcours heb afgelegd, en toch blijft de vraag van Alan Watts in mijn hoofd ronddwalen: “What do I desire?”
Ik blijf erover nadenken, maar voel tegelijk dat dit boekavontuur mij dichter bij het antwoord brengt.

Bekijk deze video en laat je 3 minuten meevoeren door zijn vragen en inzichten. Believe me, it’s time well spent!

29 juli 2025

Nu mijn boek een half jaar uit is, kreeg ik al meermaals de vraag waarom mijn foto aangevuld met info over mezelf niet op de achterflap staat; waarom ik niet direct zichtbaar ben op de homepage van mijn website of waarom ik altijd een kunstzinnige foto gebruik waar ik maar half op sta. Het antwoord volgde telkens heel spontaan: “Omdat het draait om het verhaal en ik dit onder de aandacht wil brengen, niet de auteur.”

En daarom zijn mijn sociale media en website ook vernoemd naar mijn boek en niet naar mij als schrijfster. In deze reeks deel ik echter met plezier mijn gedachten als persoon achter dit boek, maar altijd gekoppeld aan het verhaal dat centraal staat. Want toen ik besloot dit met de wereld te delen, had ik een duidelijk doel voor ogen. Het maakt mij dan ook zeer nederig dat dit doel al vaak in recensies werd vermeld:

“Het boek zet je wel aan het denken hoe je zelf omgaat met bepaalde situaties.” ~Chayenne
“Een boek waar je tijdens en na het lezen blijft aan denken.” ~Kelly
“Als lezer stel je jezelf voortdurend vragen over familie, loyaliteit en zelfwaardering, maar ook over onze eigen verantwoordelijkheid en moraliteit ten aanzien van dier en natuur.” ~Kenny
“Wat dit boek dan ook bijzonder maakt, is hoe het je als lezer uitdaagt om na te denken over de gevolgen van acties en het belang van eventuele vergeving.” ~Karin
“Als lezer word je gedwongen om je eigen keuzes en overtuigingen kritisch te bekijken. Hoe vaak reflecteer je op je eigen invloed op de wereld om je heen? En hoe goed begrijp je werkelijk wat anderen doormaken?” ~Suzanne
“Dit boek zet je echt aan het denken. En dat is misschien wel het mooiste en moeilijkste tegelijk.” ~Anja

Deze laatste zin, die ik trouwens zo treffend en daarom bijzonder mooi vind, heb ik al heel vaak herlezen, because maybe that’s the flaw in my plan. Misschien zit niemand te wachten op een moment van (zelf)reflectie. En toch ben ik ervan overtuigd dat dit helend kan werken in de harde realiteit van vandaag…

“Your purpose is not the thing you do. It is the thing that happens in others when you do what you do.”
–Dr. Caroline Leaf

25 september 2025

Enkele dagen na mijn 3e boekenbeurs voel ik de nasleep van de emoties nog steeds, en dat zette mij aan het denken. Over hoe groot mijn engagement is voor deze “missie”, dat ik het beter een beetje meer loslaat en misschien ook voor de boekenwereld te gevoelig ben…

Toen ik vlak voor mijn stand allerlei kinderanimatie zag opduiken, wist ik het al. Hier ga ik mijn doelpubliek niet vinden, maar dat nam niet weg dat sommige reacties wel hard binnenkwamen. Alle begrip voor wie feelgood wil lezen of zich vergiste door mijn perkamentrol als banner, denkende dat ik fantasy schreef. Dit maakt boekenbeurzen net interessant. Maar zo was er ook een bezoekster die de korte inhoud las, waarna ik vroeg: “Is het iets voor u?” “Nee, niet echt”, waarbij ze bijna letterlijk haar neus ophaalde bij het wegstappen. Het gevoel hierbij deed me beseffen in hoeverre dit een passieproject is. En wanneer iets jouw passie is, ben je kwetsbaar. Zo voelde ik mij althans. Ook na mijn pitch heeft niemand mijn boek aangeschaft. Het was hun ding niet, meestal nadat ze merkten dat dit boek je een spiegel kan voorhouden.

Naarmate de dag vorderde, raakte ik meer en meer aan de praat met mijn collega-auteurs. En zoals ik nadien ook heb gepost, is mijn glimlach op de foto’s volledig aan hen te danken. Ook op deze emotionele post kreeg ik Hartverwarmende (ja, inderdaad, met een hoofdletter H) reacties van hen en mijn volgers.
“Niets gebeurt toevallig”, zo staat het in mijn korte inhoud en daar geloof ik ook steevast in. Dus ben ik enorm dankbaar dat het universum mij heeft gematst in de vorm van deze warme mensen met bakken aan positive vibes!✨

Ik wist dat er tegenslagen zouden komen, maar dankzij hun woorden (die echt wel helend hebben gewerkt), is mijn engagement voor mijn missie met dit boek er niet minder op geworden. En daar dank ik hen voor, uit de grond van mijn hart 💖🤗

Dus ook al heb ik nog niet veel van mijn lezers kunnen bereiken, ik zal ze wel blijven zoeken!
PS: als je tips hebt over hoe ik dit kan doen, I’ll gladly take them! 😀

28 januari 2026

Jaargang twee, deel twee van mijn verhaal, het vervolg op mijn debuutroman!

Toen ik in 2017 het initiële manuscript op papier zette, was het nooit mijn intentie om een tweede deel te schrijven, hoewel het einde zich hier wel toe leent…
2025 was mijn eerste publicatiejaar waarin ik heel wat mooie lezersreacties en recensies heb mogen ontvangen. Meermaals kreeg ik daarbij de vraag of er nog een vervolg zou komen, en samen met deze trigger groeide mijn inspiratie om het verhaal verder te laten gaan. Zo ben ik sinds enkele weken weer in mijn pen geklommen en merk ik hoe anders het schrijfproces deze keer is. Van Willeke, een van de deelnemers aan mijn blogtour eind vorig jaar, kreeg ik de feedback dat mijn boek goed uitgedacht was. Bij het schrijven van deel twee valt het mij daarom ook op dat ik nu nóg doordachter te werk ga.
De grote lijnen, samen met inspiratie en los uitgeschreven scenario’s staan verzameld in een Word document. Maar daarnaast grijp ik ook regelmatig terug naar mijn debuut om hiermee haakjes te slaan en verwerk ik weer heel wat elementen uit mijn eigen leven, waarbij ik mij baseer op citaten en gedachten die ik door de jaren neerpende in verschillende notitieboekjes.

Als klein tipje van de sluier: het recept blijft hetzelfde. Dus Louise, Harry en Jess blijven de hoofdpersonages, maar er komen ook enkele nieuwe personages bij, samen met de teamleden van de missie die meer op de voorgrond zullen treden. De opbouw met afwisselende verhaallijnen blijft ook behouden.

Mijn debuutroman bij nieuwe lezers brengen, blijft een spannend gegeven. Hier een vervolg aan breien bezorgt mij een heel andere soort spanning, veelbewogen, in jaar twee van dit boekavontuur. Stay tuned!

“Everything will work out in the end. You don’t need to know how. You just have to trust that it will.”
–Inspirational phrase, author unknown
(genoteerd op 3 oktober 2018)

8 april 2026

De foto links is getrokken na enkele dagen in mijn minicamper in het Zwarte Woud (een geslaagde ontsnapping, wild and free for a while), de foto rechts is enkele weken later getrokken. Ik voel de hete adem van artificiële intelligentie steeds meer in mijn nek, terwijl ik mezelf het antwoord voorlopig schuldig moet blijven wat het volgende professionele hoofdstuk zal omvatten.
Daarbovenop valt het schrijven van het vervolg op mijn debuutroman mij onverwachts zwaar. Deze keer gaan we echt mee op pad met de missieleden om wereldwijd een en ander recht te zetten, wat niet alleen heftig en confronterend zal zijn om te lezen maar dat ook is om te schrijven. Maar terwijl enkel de eerste hoofdstukken van Louise in mijn debuut op mezelf gebaseerd waren, zit er in dit vervolg nog veel meer van mijn eigen leven verwerkt. Emoties en reflecties die mij acht jaar geleden, voor mijn terugkeer naar België, deden buigen, nagenoeg breken. Duistere momenten die ik niet wil herbeleven, maar tegelijk wel passend vind om tussen twee bepaalde personages te verwerken. Een relatie zoals het was vs. de relatie waar ik van droomde. Gelukkig hoef ik de inspiratie voor dit laatste sinds enkele maanden niet meer uit mijn verbeelding te putten, van een plottwist gesproken!💓
Dus, samengevat (and a strong reminder to self): “We don’t see things as they are, we see them as we are.”
–Anaïs Nin

Huge thanks aan mijn lezers die mij, met elke reactie, met elke review, met elke ontmoeting, echt motiveren om deel II op papier te zetten!

1 juni 2026

Een nieuwe mijlpaal in dit boekavontuur!✨ Het manuscript voor deel II, het vervolg op mijn debuutroman, staat op papier🥳🙌💃
De volgende fase is de proofreading, waarbij ik kan rekenen op dezelfde mensen uit mijn entourage plus mijn fantastische collega-auteur Frank van Vliet🙏 Terwijl zij in avant-première mogen ontdekken hoe het Louise, Harry en Jess verder vergaat, blijf ik het ook nalezen en werk ik ondertussen aan het ontwerp voor de cover, wederom een beeld uit het verhaal. Kortom, er staat mij een creatieve zomer te wachten!

24 juli 2026

Meet Nathalie De Jongh, mijn nieuwe eindredactrice, die niet zomaar op mijn pad kwam…✨

Voor wie nog niet heel bekend is met mij en mijn boekavontuur: ik doe alles op gevoel. Zo heb ik mijn eerste manuscript op papier gezet; mijn moment gekozen om mijn debuutroman uit te brengen; mijn buikgevoel gevolgd om het zelf uit te geven en op dezelfde manier ook mijn eerste partner-in-crime ontmoet (An van PixieMindArt voor de cover).

Ondertussen, aangemoedigd door de reacties van mijn lezers, heb ik het vervolg geschreven en wou ik trouw blijven aan hetzelfde team van proofreaders, drukker, graphic designer en eindredactrice. Maar ik kwam tot de vaststelling dat Bénédicte, die de eindredactie van deel 1 voor haar rekening heeft genomen, er inmiddels mee gestopt is.

Zo ging ik dus op zoek naar iemand nieuw, maar viel ik echt van mijn stoel door de tarieven van sommigen😵‍💫Want vergis je niet: zelf een boek uitgeven (dus geen POD) kost niet alleen heel wat tijd en moeite!
Tot ik via-via het pad van Nathalie kruiste. En bij haar eerste e-mail wist ik (lees: mijn gevoel) het meteen, net zoals dat het geval was bij An. Onze online meeting die volgde, duurde ruim twee uur en daarin werd niet alleen een nieuwe partnership gesmeed💖

“Life is beautiful not because of the things we see or do. Life is beautiful because of the people we meet.”
–Simon Sinek

17 augustus 2026

Het personage Louise is gebaseerd op mezelf, haar levensloop; haar gevoelens en emoties; haar reflecties. Toen ik enkele weken geleden mijn debuutroman opnieuw las om elk detail te doen aansluiten op het vervolg dat verschijnt in oktober, besefte ik hoeveel ik van mijn eigen leven heb verweven in mijn verhalen.

Dus, naar aanleiding van de lancering van Oog om oog, tand om tand 𝟐, neem ik jullie mee in de vergelijking personage-auteur.
In deze eerste vergelijking vertrekt Louise op bezinningstocht in Frankrijk. In het echte leven vertrok ik naar hetzelfde land, hoewel de keuze anders was. Drie dagen voor mijn toenmalige partner en ik naar onze nieuwe thuis in Badefols-sur-Dordogne zouden rijden, kreeg ik telefoon op mijn gsm-zo eentje dat je omhoog moest schuiven voor het toetsenbord, good nostalgic times😌- Zonenummer “02”, Brussel… Ik kreeg de job aangeboden als parketcriminoloog bij de jeugdrechtbank in Mechelen, dé droomjob destijds! En toch bedankte ik vriendelijk, want ik koos voor het avontuur✨ Hier tot op vandaag nog geen seconde spijt van gehad, want gedurende mijn 10 jaar in het buitenland heb ik fantastische dingen gezien en beleefd. Maar ook zielbrekende momenten gekend. Hierop terugkijkend, kan ik met vertrouwen zeggen dat alles is gelopen zoals het moest lopen🙏

5 september 2026

Het einde is nu écht in zicht

Sinds het manuscript van deel 1, dat ik op het allerlaatste moment noodgedwongen moest uitbesteden om in Indesign te laten zetten, heb ik veel bijgeleerd. Zo sta ik met dit manuscript van deel 2 zelf in voor het binnenwerk

Ik heb mijn final proofreading achter de rug met de eerste digitale proefdruk. Zoals je ziet op de foto’s heb ik nog wel wat aangepast. Het zijn details, maar die maken het verschil, zeker voor mij als perfectionist Vanmorgen heb ik mijn arendsoog er nog eens over laten gaan en weer doorgestuurd naar de drukker. Bij de volgende proefdruk hoop ik dan groen licht te geven voor druk Finally want ik ben niet de grootste fan van die laatste loodjes #ongeduldig #impatient

11 september 2026

Er werd afgeklopt vandaag! 🙌💃

Zowel voor het binnenwerk, waarbij ik deze keer zelf instond voor de opmaak, als voor de cover die weer tot op de pixel precies werd gecreëerd door mijn fantastische partner in crime🤩

Raar gevoel vanmorgen toen ik de digitale proefdruk van het binnenwerk voor de laatste keer controleerde. Elke witregel, elk leesteken, elk woord en elke emotie staat nu volgens mij op de juiste plaats. Toen ook het kleinste detail op de cover correct werd bevonden door mijn graphic designer, zat het erop. Ik kon officieel mijn akkoord geven aan de drukker en zo zal het vervolg op mijn debuutroman weldra zijn papieren vorm aannemen😍

Volgende week volgt ook nog de 𝘤𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘳𝘦𝘷𝘦𝘢𝘭. Van een beeld in mijn hoofd, uitgeschreven in een hoofdstuk tot een fotoshoot met Zwitsal. Wie is benieuwd wat wij er uiteindelijk van gemaakt hebben?😀

18 september 2026

I present to you… De cover van Oog om oog, tand om tand 𝟐!

Het werk van 6 maanden, want An en ik begonnen eraan in april. Toen stuurde ik haar in de grootste avant-première een stukje van mijn manuscript waar ik nog volop aan werkte. Een stukje waarin ik een beeld zag dat misschien zou werken voor de cover. Want net zoals bij deel 1 is deze cover ook uit mijn verhaal gegrepen. Het werd uiteindelijk toch nog een ander beeld waarmee we aan de slag gingen.
Zoals ik eerder postte, mocht ik zelf meewerken aan de fotoshoot waarbij mijn partner urenlang model stond😍 Dit vond plaats eind juli waarna An zich wekenlang terugtrok in haar creatieve bubbel. Vol spanning wachtte ik tot ze weer boven water zou komen met een eerste draft, maar met het volste vertrouwen, want zij kan in mijn hoofd kijken. Zij kan zien hoe ik het zie en dat bovendien ook naadloos vertalen in haar ontwerp.
De laatste weken hebben we samen toegewerkt naar het eindresultaat. Met videocalls die vaak uren duurden, maar het ging dan ook niet alleen over de cover #soulvibes En ja, we hebben menig gebrandmerkte hamburger in detail en uitvergroot bekeken🤣 Tussendoor is onze WhatsApp ook een bont allegaartje geworden van ongewone en soms uitgevonden woorden😅 Het ging over “velophoping”, “doods” versus “doodser”, “lijkvingers”, enzovoort. Je kan je dus ook wel iets voorstellen met onze Google-zoekgeschiedenis😬😆

Gaandeweg hebben we dit beeld dan zo opgebouwd, met effecten die An handmatig heeft gepaint; met schaduwen; kleurschakeringen en korrelaccenten. Ze had het vaak over mijn arendsoog, want het ging tot op de korrel, letterlijk🧐 En juist omdat er zoveel details in zitten, hebben we niets aan het toeval overgelaten en alles tot in de technische puntjes afgestemd met de drukker.

En zo, samen met de korte inhoud die ik eerder vrijgaf, is het tweeluik Oog om oog, tand om tand officieel een feit voor de buitenwereld✨

Mijn eeuwige dankbaarheid aan An, ondertussen meer dan mijn grafische partner in crime💖🥹🤗